Keyifli Okumalar..
Zelal, odanın loş ışığında, nazikçe oğlunu beşiğine yatırırken gözleri, minik Tuğrul'un yüzündeki huzurlu ifadeye odaklanmıştı. Bebeğin masum yüzü, yumuşacık cildi ve incecik kirpiklerinin altındaki uykulu hali, Zelal'in kalbini sevgiyle dolduruyordu. Tuğrul’un soluk alışverişi, odanın sakin atmosferinde neredeyse duyulmazdı, ancak Zelal için bu küçük sesler bile oğlunun varlığının somut bir kanıtı gibiydi.
Yavaşça, özenle örttüğü yorganı minik bedeni üzerinde düzeltti. Tuğrul’un başının hemen yanında, ona sıcaklık veren ve annesinin kokusunu taşıyan minik bir battaniye vardı. Zelal, elini yavaşça oğlunun yanağına dokundurdu. Kalbi sevgiyle doldu; bu yoğun sevgi, onu hem mutlu ediyor hem de derin bir hüzünle sarıyordu. Çünkü bu kadar saf ve kırılgan bir varlığı dünyaya
