Elly, sarayın uzun koridorlarında Victor’un gölgesi gibi peşinden gelen görevlilere ve taşınan eşyalarına göz gezdirirken kaşlarını çatmıştı. Prens, her zamanki ukala tavrıyla yanında yürüyordu; adımlarını Elly’ninkilere uydurmuş ama bakışları sanki onu baştan aşağı süzerek sabırsızlıkla emrediyordu.
“Dairen şimdilik benden ayrı, karıcığım,” diye fısıldadı Victor, tehditkâr bir ifadeyle. Sesinde açık bir alay vardı, ama aynı zamanda kayıtsız bir hükmediş de taşıyordu. “Ama şimdilik.”
Elly başını çevirip ona dik dik baktı. "Oh, ne kadar huzurlu olacak benim için,” dedi, sahte bir rahatlamayla iç çekerek. “O meymenetsiz suratını görmemek cidden bir lütuf. Bay kasıntı!”
Victor’un gözleri kısıldı, ama bu tartışmayı uzatmaktan vazgeçmiş gibi sustu. Çok geçmeden Elly’nin yeni dairesine varmış
