Hemen üzerimi toparlayıp aşağı indim telaşla salona
"Barış." Diyerek girdim
Salondaki herkes meraklı gözlerle bana bakarken her başım sıkıştığımda aklıma gelen ismin Barış olmasına lanet ettim. Keskin bir u dönüşü yaparak
"Savaş". Dedim
Bana doğru bir adım atı şimdi herkesi endişelendirmiştim. Endişelenme konusunda haklıydılar belki de içimdeki bu şey beni terk ediyor olabilirdi ama etmesin onu istiyordum artık gerçekten istiyordum.
"Aslı ne oldu bitanem."
Çekingen bir tavırla kulağına yanaştım.
"Savaş kanamam var."
Gözleri açıldı kolumdan tutup yüzüme baktı.
"İyi misin Aslı ağrın var mı hemen gidiyoruz."
Sevinç Hanım bize doğru birkaç adım gelerek.
"Savaş ne oldu oğlum?"
"Kanaması varmış Aslı'nın."
Hiç beklemediğim bir hamle ile kucağına aldı beni. Hızlı adımları ile bahçeye
