On iki saatlik bir araba yolculuğunun yalnızca iki saatinde uyuyabilmiştim. Çünkü çok sevgili Tuğrul ve İpek’in Rize özlemiyle yanıp tutuşması sonucu hoparlörden açılan horon müziği ile uykuma veda etmiştim. Halil İbrahim arabadaki gürültüye rağmen bir kez bile hata yapmamıştı, arkadaki üçlü çılgınlar gibi eğlenmişti.
Ayrıca neredeyse her şehirde Halil İbrahim’i çıldırtarak durdurmuşlardı. Türkiye’nin güzelliğinden bahsederken Çorum’dan leblebi, Samsun’dan Pıtıl (dümdüz bazlamaydı, Tuğrul isim konusunda diretmişti.), Ordu ile Giresun’dan hangisinin daha iyi olduğunu karşılaştırabilmek için fındık ve fındık ezmesi, Trabzon Akçaabat’tan köfte almışlardı. Hamsi konusunda Rize’yi savunmuşlar, kimseye balık yedirmemişlerdi. Bütün yol boyunca yaptıkları şive şakaları ise en beteriydi. (Uzungöl
