Beklemenin verdiği huzursuzluk, yüreğimde ağır bir taş gibi oturmuştu. Her geçen an içimdeki belirsizliği daha da büyütüyor, zihnimde karanlık senaryoların dolaşmasına neden oluyordu. Gözlerimi odanın köşelerinde gezdirirken, her detay bana onu hatırlatıyor, her küçük ses bir umut ışığı gibi kalbimi yerinden oynatıyordu. Beklemek, bir yandan umudumu diri tutarken diğer yandan içimi kemiren bir kurt gibi sabrımı zorluyordu. Acaba ne zaman geri dönecekti? Dönecek miydi? Geri geldiğinde her şey eskisi gibi olabilecek miydi? Bu soruların yükü altında eziliyordum ve her geçen dakika, sabrımı daha da tüketiyordu.
Herkes bir yana dağılmıştı: Tuğrul yanımdaydı, Hüma ile İpek bir şeyler yemem için beni zorladıktan sonra kalkacak gücüm kalmadığından masadaki sandalyelere yerleşmiştik, Canan anne od
