Hazal akşam altıda Akın’ın eve gönderdiği taksiye bindi. Bir mesajla yola çıkmıştı. Mesajda sadece Akşam altıda seni alması için taksi gelecek. Ben şahikaya özel bir işin olduğunu, benden izin aldığını söyledim. Kimseye açıklama yapmak zorunda değilsin, yazmıştı. Nereye gittiğini bilmiyordu. Bildiği tek şey yolun sonunun Akın’a çıkmasıydı. Bu düşünce ona heyecan veriyordu. Avuç içleri terden sırılsıklam olmuştu. İçi kıpır kıpırdı. Onu en son sabah görmesine rağmen özlemişti. Tuhaftı… İnsan dokuz saat görmediği birisini bu kadar özler miydi? Sırtını oturduğu koltuğa yaslayıp, taksinin camını hafif araladı. Yüzüne çarpan ilkbahar havası aşkla birleşince; yeşeren, kimisi çiçek açan ağaç dalları gözüne başka güzel göründü. Zaten Hazal sevmezdi kışı. Bunu temmuzda doğmuş olmasına bağlardı. Yaz
