Sığınağa tekrar dönme umudu bizim için artık imkansız gibi bir şeydi.
Dışarıdaki insanların evlerinde olmadığını fark edince umut bizi terk edeli çok olmuştu. Bu beklediğim bir şey değildi. Umudu arama umuduyla çıktığım yolda kalbimde kocaman bir korkuyla geri dönmüştüm.
Geçmişte, korktuğum gecelerde yanımda hep babam olurdu fakat şimdi yüzünü görmüyordum bile. Görsem de başımı sessizce eğerek odama çıkıyor, kapıyı kilitliyordum. Sonra düşüncelerim beni odanın içinde, karanlıkta ve sessiz bir ortamda boğmaya başlıyordu. Geceleri kendi başıma odamda çaresizce çırpınırken kalbimi bir tık daha fazla duyuyordum. Bir anda hızlanıyor, bir anda yavaşlıyordu.
Derin bir nefesi ciğerlerime çekmeye çalıştım ancak ne kadar rahatladığım konusuna değinirsek asla rahatlatmadığını söyleyebilirdim.
