Birkaç günlük bir mesafenin sonunda, sonunda bizim evin olduğu konuma az bir mesafe kalmıştı.
Yol üzerinde gördüğüm tüm felaketlerden bir şekilde sıyrılmayı başarmıştık. Peter ısırılmanın eşiğinden son anda kurtulurken, hepimizin çok büyük olayları ardında bıraktığına olan inancım tamdı.
Kalbime yerleşen son umut kırıntısı sönmüştü. Gördüklerimden sonra dünyanın gerçekten yaşanabilir bir yer olmaktan çıktığını net bir şekilde anlamıştım.
Evler hiç olmadığı kadar yıkılmıştı. Sokaklar daha önce aşina olmadığım kadar boş ve sessizdi. Birkaç semtte Peter’in zombi diye adlandırdığı yaratıkları görmüştük. Hatta peşimize takılmışlardı. Buraya gelene kadar sığınacak bir yer aramıştık. Geceleri, başkalarının evlerinde geçirmiştik ve o evdeki hatıraların duygu dolu izlerine bakınca kalbime koc
