Arabanın içinde, akşamüstü öylece oturuyordu. Arabeske benzer bir müzik açmıştı, her zaman içtiği ucuz içkiyi kafasına dikti ve direksiyonu tuttu. Abimi hiç özlememiş olsam bile eski ailemden görebildiğim tek kişinin o olması, bende olan değerini yükseltiyordu. Ara sıra göz göz gelsek bile aylardır konuştuğumuz sözcük sayısı bir elin parmaklarını geçmezdi.
Oturduğum puf koltuktan kalktım ve arabanın yanına yürümeye başladım. Mithat beni farketmemişti. Sarhoş veya çakırkeyif olmasını istemiyordum, çünkü ona annemi, annemizi soracaktım.
Biraz eğilip arabanın camını tıklattıktan sonra şaşıran yüz ifadesine aldırmadan yanına oturdum. Önce kısık gelen müziğin sesini kapatıp boğazımı yalandan temizledim. "Seninle konuşacaklarım var"
"Meyra Hanım, siz bizle konuşur muydunuz?" dedi ima dolu se
