"Baba biz geldik" diye mırıldandım silkelenmesi için.
Gözlerini dalmış olduğu televizyondan ayırıp önce bana sonra Anıl'a baktığında hızla bacaklarını toplayıp ayağa kalkmıştı. Üzerindeki kuruyemiş çöplerinin yeri boyladığını gördüm. Geleceğimizi biliyordu gayet, insan bir günlüğüne kendine çekin düzen veremez miydi?
Babam hiç değişmemişti.
"Vallahi duymadım geldiğinizi” telaşla üzerini silkeleyip otuziki diş sırıtmaya başlamıştı bile. Kızını özlediğinden değil, zengin damadı evine teşrif etmişti sonuçta. Onun için bayram gibi bir şeydi.
Babam "Meryem masaya koysana bir şeyler" dediğinde "Biz aç değiliz baba" dedim annemin konuşmasına fırsat vermeden. Saat epey geç olmuştu. Bu saatte yemek yenmezdi. Aslında şuan sadece uyumak istiyordum, sabah da bol bol annemle konuşup hasret gidermek
