"Bak yine karşılaştık"
Yüzü aniden bana döndü. En sahici gülümsememle karşılık verdim ona. Onun da aynı şeyi yapmasını bekledim ama hayalet görmüş gibi bakıyordu sanki. Rahatsız mı ettim diye düşündüm ama hayır, çehresindeki ifadede başka bir şey vardı. Kötü bir şey. Bana karşılık vermediği gibi tek bir sual bile etmedi. Otuz iki diş gülen yüzüm, yavaş yavaş soldu.
Derin bir nefes aldım, kollarımı göğsümde buluşturup arkama yaslandım. Bu kadar soğuk davranması canımı o kadar sıkmıştı ki... elinde olsa kalkıp gidecekti. Vapurda olduğumuz için gidemiyordu. Neydi onu bu kadar uzaklaştıran şey? O günki olay mı? Bu saçmalık. Buna takılmış olamazdı.
Bir avuç gereksiz insan topluluğu yüzünden ilk kez kendime yakın hissettiğim, yanında utanmadan sıkılmadan konuşabildiğim birini kaybetmeyi istem
