"Hey!" Hafifçe gülümseyip el salladım. Yeni uyanmış, üzerinde mini bir şort ve bustiyer vardı. Uzunca bir esneyip yanımdaki bahçe koltuğuna oturdu. Elindeki iki fincandan biri bana uzatınca "Günaydın, bakıyorum yine erkencisin" dedim saatin öğlen bir olduğunu ima ederek.
"Ne yapayım Meyra? Uyuya kalmışım. Sen dün ne yaptın? Uyandığımda evde yoktun. Yaraların iyi mi?"
Elbisemin askısını hafifçe kaldırıp sırtımdaki yaraya bakmaya çalıştığında ona engel olup elini güven verircesine sıktım. "Bir şeyim yok Bersu, bugün daha da iyiyim. Dün de dışarı çıkıp biraz dolandım o kadar."
"Ha şey... bir de Uygar'ı gördüm, vapurda"
"Ne!?" kulağımın dibinde bağırması yüzümü buruşturmama sebep oldu. Niye bu kadar şaşırıyordu ki? Dünya küçüktü, ve tesadüfler her zaman vardı. Ne zaman ağzımdan Uygar kelim
