"Bir şey olmaz" dedim dirseğimle kapıyı açmaya çalışırken. İlk kez azarlanmıyordum.
Apar topar odaya girmemle gördüğüm ilk şey Anıl'ın yatar vaziyette tavanı izliyor oluşuydu. Başında ve kolunda sargılar vardı. "Bir şeyler yemek ister misin? Ben o yüzden geldim" diye mırıldandığımda çok keskin bir dille "Hayır" dedi yüzüme bakmadan.
Sadece hayır dememişti, bir nevi odadan da kovmuştu sert çıkan sesiyle. Gözleri donuktu, öylece tavana bakıyordu. Ağrıları mı vardı?
"Ağrıların mı var?" Cevap vermedi. Sonra öyle bir baktı ki bana, olduğum yerde kilitlenip bahşettiği bal rengi gözlerindeki yorgunluğu izledim. Bu açıklanamazdı, sanki bu yorgunluğun sebebi benmişim gibi baktı bana.
Ya da ben öyle hissettim.
"Yemek yemen gerek" dedim, hızlıca yanına oturup tepsiyi kenara bırakarak.
Bedenini
