İyi okumalar dilerim...
Yazardan...
Azat ağa üç buçuk yıl sonra ilk kez kendini bu kadar çaresiz hissetmişti. İlk çaresizliği kendini yatak odasına asan karısını gördüğünde , ikincisi ise pişmanlığını içinde taşıdığı karısının vurulmasıydı. Kanlar içinde kalmıştı , defalarca seslenmiş uyumamasını söylemişti ama yine de karısı onu dinlememiş onu içine çeken karanlığa teslim olmuştu. Can havli ile karsını kucağına alarak taşımış bağırarak sedye istemişti.
Şimdi ise içini alev alev yakan bu koridorlarda karısından gelecek iyi bir haberi bekliyordu. Barlas , Şehmuz bey ve Ömer bey de hastaneye gelmiş Azat'ı bir nebze olsun sakinleştirmeye çalışıyorlardı. Azat dakikalar ilerledikçe tahammülünü yitiriyor endişesi büyük bir öfkeye dönüyordu. Barlas abisinin omzunu sıkıp "sakin ol abi yengeme b
