İyi okumalar dilerim...
İpek kızdan...
İçimin burukluğuyla duşumu almış elimin kınaları ile beyaz elbisemi üzerime giymiş , kırmızı eşarbı başıma bağlamış şimdi hoca nikahı için odamda kocam olacak Azrail'imi bekliyorum. Ellerim terliyor , kalbim yerinden çıkacakmışcasına çarpıyordu. Bunun adı asla heyecan değildi çünkü içimde mutluluk değil , tedirginlik vardı.
Kapım yavaşça açıldı ve o tüm heybeti ile odaya girdi. Her zaman ki gibi üzerin de yine siyah takım elbisesi vardı , kaşları çatıktı , derince bir soluk alıp "diğerlerinin imam nikahı kıyıldı , hadi yürü bizim de vaktimiz geldi" dedi. Şuan kendimi kurbanlık koyun gibi hissediyor olmam normal mi? Yavaş adımlarla ona doğru yürüdüm. Kapının önüne geldiğin de bir adım bana yaklaşıp "ağlama" dedi. O söyleyene kadar ben ağladığımın fa
