Birkaç gün sonra bizim evde toplanmıştık. Devran dışında herkes buradaydı. Salonda oturuyorduk, garip bir sessizlik vardı. Herkes bir şey söylemek istiyor ama anında vazgeçiyor gibiydi. Alin ise hiçbir şeyin farkında olmadan dişlerini gösterecek şekilde gülümsüyordu.
“Poyraz…” Abimin konuşmasıyla salondaki sessizlik bozulurken hepimizin bakışları abime döndü.
“Efendim?” Abim gergin bir şekilde koltukta doğrulup ellerini sıvazladı.
“Devran..” dedi ama devamını o da getirememişti.
“Bir haber yok, henüz. Babama olanları anlattım elinden geleni yapıyor.” Dedi Poyraz hafifçe başını sallayarak.
“Anladım. Poyraz içim çok huzursuz. Rahat nefes bile alamıyorum. Şimdiye kadar biz haber almamız gerekmez miydi?”
“Evet ama yok işte Levent, yok. Yer yarıldı yerin dibine girdi!” Poyraz sinirl
