Uçaktaydık. Aramızda sessizlik vardı. Neler olduğunu bilmiyorduk ama Devran’ın konuşması ikimizide tedirgin etmişti. Bir an önce eve dönüp, kızımıza kavuşmak istiyorduk.
Bir aksiyonu daha kaldıracak durumda değildik. Bu seferki sorunu atlatabileceğimizden emin değildim. Önceki sorunlar bizi birbirimize yakınlaştırmıştı ama bir sorun daha kaldıracak gücümüz yoktu.
“Bunun da üstesinden gelebiliriz, biliyorsun değil mi?” Poyraz’ın elini elimin üstünde hissettiğimde gülümsedim.
“Sen yanımda ol da, bir şekilde hallederiz” Yalan söylediğimi biliyordu.
“Korkunu gözlerinden okuyorum Lalin. Yorgunluğunu, bıkmışlığını… Ben ailemi nasıl koruyacağımı bilmiyorum artık. Ne yaparsam yapayım bitmiyor be güzelim, koruyamıyorum sizi” Küçük camdan bulutları izlerken Poyraz’ın sözleri gözlerimi doldur
