AMARE 2 | 18

406 Kelimeler

“Ne demek ölmemiş?” Hep bir ağızdan konuştuğumuzda gözlerim irileşmiş bir şekilde Devran’a bakıyordum. Devran derin bir nefes alarak elleriyle yüzünü sertçe sıvazladı. Bir yanım korkarken diğer yanımda rahatlama vardı. Birini öldürmemiştim, bu düşünce vicdanımı rahatlatıyordu. Diğer yandan… Ailem yine tehlikedeydi. “Sikeceğim ya!” Poyraz sinirle küfür ettikten sonra gözlerini kapatıp dudaklarını birbirine bastırdı. Ardından gözlerini açıp Alin’e baktı. “Özür dilerim” dedi ve saçlarına öpücük kondurdu. “Mira, Alin’i alıp odaya çıkar mısın?” Mira her ne kadar dinlemek istese de karşı çıkmadı ve Alin’i alıp yukarı çıktı. “İnanamıyorum, nasıl ölmedi? Adam kanlar içinde yatıyordu, bilinci bile yoktu” dedim. Devran omuz silkip bilmediğini belirttiğinde Poyraz’a döndüm. “Belki adamları

Yeni kullanıcılar için ücretsiz okuma
Uygulamayı indirmek için tara
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Yazar
  • chap_listİçindekiler
  • likeEKLE