Hazırlanıp evden çıkmamız on beş dakikayı bulmuştu. Levent, Mira ve Alinle beraber evde kalacaktı. Hızlıca arabaya binip karakolun yolunu tuttuk. Sanki kalbimde bir el varmış da kalbimi sıkıyormuş gibi hissediyordum.
Arabada sessizlik hakimdi. Poyraz sessizce araba sürerken Devran başını cama yaslamış, bir şey düşünüyordu. Gergindik ve bir an önce bu beladan kurtulmak istiyorduk.
On beş dakikanın ardından karakoldaydık. Karakolun bir sokak ötesine park ettikten sonra Poyraz yanıma gelip elimi tuttu ve karşıdan karşıya geçtik. Karakoldan birkaç metre uzaktayken Devran’ın telefonu çaldı.
“Ne var lan!” Dedi anında açıp sinirle bağırarak. Kaşlarım çatılırken Poyraz’ın elini daha sıkı tuttum. Arayan Anıl mıydı?
“Ne istiyorsun benden şerefsiz herif!” Dedi Devran sinirle yakasını çekiştir
