“Teşekkür ederim” dedi buruk gülümsemesiyle. Gözyaşımı hızlıca silip gülümsemeye çalıştım.
“Vay canına. Bu seni son görüşüm mü şimdi?” Dediğimde dudaklarını birbirine bastırıp başını salladı.
“Sanırım öyle”
“Devran, yapm-“
“Hayır Lalin, bunu konuştuk. Yapacağım.” Dedi ve ayağa kalktı. Salona geçerken ellerimi yüzüme yaslayıp Alin’e döndüm. Sanki ne olduğunu anlamış gibi mutsuzca bana bakıyordu.
“Ne yapacağım ben kızım?” Dediğimde Alin kolunu salladı, düşen biberon sesi mutfakta yankılanırken gözlerimi kısıp biberonu yerden alıp yıkadım.
Alin uyuklamaya başlarken onu mama sandalyesinden alıp içeriye yatırdım. Devran üstünü giyinmiş, koltukta sessizce oturuyordu. Yanına gidip oturduğumda evde büyük bir sessizlik oluştu.
“Teşekkür ederim, her şey için” dedi sessizce.
“Devran…”
