"Alev, bak sen yanlış anladın."
"Şerefsiz," diye bağırdım. "Adam değilsin. Yüzüne tükürmeye bile değmez. Yazıklar olsun. İnşallah yaşattığını yaşarsın."
Atilla donakaldı. Arkama bakmadan yürüdüm. Gözyaşlarımı durduramıyordum. Salak Alev, inandın bu şerefsize. Biz ayrı dünyaların insanıyız dediğinde anlamalıydın bu Atilla'dan bir halt olmayacağını. Gönlüme yenildim, kalbime yenik düştüm. Yok, bu hâlde eve gidemem. Sormazlar mı Alev, neden ağlıyorsun diye. O zaman onlara ne diyeceğim, bir salaklık etttim, Atilla beni kandırdı mı diyeceğim? Yok, anlatamam, gururumu korumalıyım. Ama Pelin'e anlatacağım. O benim kankam. Beni bir tek o anlar. Hem, kendimi de toparlamış olurum. Eve üzgün suratla gidemem. Bir şey anlamamalılar.
Pelinler'in apartmanına doğru koştum. Kapının önüne geldiğimde zile
