Sessizlik hüküm sürmüş bedenime. Dışarıya meydan okuyan rüzgarım öyle bir esiyor ki. Ne ben varım orada ne de bir başkası. Değişik aslında. Ama bir o kadar da kendisine sürükleyici. Onu istiyorum. O rüzgarı istiyorum. Fırtına oluşturacak kadar hem de... buna mazoşistlik mi deniyor? Belki. Kimin umurunda? Buradayım ve onu istiyorum.
Düştüğüm durum çok farklı bir yer. Hayatımda hiç böyle bir yerde bulunmamışken o kadar korkuyorum ki.
Yanımda oturan ve uzanmadan sigarasından nefes çeken insan beni koruyacağını herkesin önünde söylese de ben yine de korkuyorum.
Hayır, çevredekilerden değil. Dedim ya onlar benim rüzgarımda yok olup gidiyorlar. Ama... ama şimdi ne olacaktı?
Kabul edilmiş bir gerçek vardı ki Edis'in kızı olmuştum.
Ne düşündüğüm sorulmamıştı.
İsteyip istemediğim sorulmamı
