Boğuk bir hava sarmış etrafımı. Değişik ama bir o kadar da ürkütücü. Ne yapacağını bilmeyen insanlara karşın öylece bakmak, onların gözlerinden onları anlamak, söyleyecekleri şeyleri sonradan anlamak...
Bu bazen ne kadar sinir bozucu olsa da girerken onların yüzlerinden belli olan soruları duymam sadece gerilmemi, bu duruma hazır olmadığımı yüzüme vurmuştu.
Bazen kendimi kandırmaktan bile nefret ediyordum. Kendimi kandırmak kötü bir şey. Evet, kötü bir şey ve ben bunu istemiyorum...
Belki de istediğimden yapıyorum...
Yanımda oturan, herkesin korkmasını sağlayacak kadar uzun ve iri adam normal bir görünüşe sahip değil.
Mesela her yerinde dövme olduğunu okulun ilk zamanlarında anlamasam da şimdi biliyordum. Çünkü onu defalarca, ama defalarca yarı çıplakken görmüştüm. Kötü bir anlam e
