Tuluyhan' dan...
Bugün… Eflin gideli dört gün oldu.
Sadece bir kere aramış. Arya’yı. “Kuzgun Yuvası’ndayım” demiş… sonra sessizlik.
Defalarca aradım.
Telefon kapalı.
Bir an… “engelledi mi?” diye geçti içimden. Saçma ama… insan ulaşamayınca her şeyi düşünüyor.
Arya da ulaşamamış.
Diğerleri de.Kimse ulaşamıyor.
Şaka bir yana…
Öyle alışmışım ki ona…
Sabahları mutfakta bir şeylerle uğraşan haline…
Evin içinde durmadan konuşmasına…
Sesine.
Şimdi ev susuyor.Ben susuyorum.Her şey eksik gibi.Hatta gibisi fazla eksik...
“Ya dedikleri doğruysa…”
Bu cümle takıldı kaldı kafama.
Ya dönmeme ihtimali varsa…
Onu o kadar kırdım ki… ya odaklanamazsa… ya benim yüzümden başına bir şey gelirse…
Bu ihtimal bile nefesimi kesmeye yetiyordu..
Bir an durdum. Daha fazla düşünürsem dağılacağımı bil
