Botan
Hastaneden eve gelince 'Keşke sıksaydım!"Diye düşünürken üzerinden arabayla geçmek az da olsa rahatlattı beni.
Umutsuz vakka Süleyman, iti karşıma eminim ki dahada çıkmayacaktır. Çıkarsa sonu belli!
Konağın önüne geldiğimizde Bedirhan, ve Vedat, arka bahçede beni bekliyordu. Zilan'a dönüp "Sen içeri geç ben geliyorum."Diyip onların yanına gittim.
"Bedirhan, mallar nerde?"
"Burda abi, ama bir sorun var!"
"Noldu?"
"Sevkiyata çökmüşler."
"Sonuç?"
"Malın yarısı yok."
"Kim çökmüş?"
"Bilmiyoruz."Diyince masaya yumruğumu geçirip,"Siz ne işe yarıyordunuz o sıra?" Dediğimde masa ikiye bölündü.
"Abi,_"
"SÎKERÎM LAN ABİNİ! GÖZÜMÜZÜN DİBİNDE KARDEŞİMİZ GİDİYOR, YETMİYORMUŞ GİBİ SEVKİYATA ÇÖKMEK NEDİR LAN? SÖYLESENE VEDAT, SEVKİYATA ÇÖKMEK NEDİR OĞLUM?"Diye bağırırken "Bulun!...Alan
