Eve geldiğinde, yorgun, aptallaşmış ve sinirli hissediyordu Şirin. Annesine seslendi. Onu, oturma odasında, üzerinde bir battaniye ile uzanmış halde görünce küçük bir telaş yaşadı. Sonrasında Annesinin, depresyon modunda olduğunu anlayıp usulca ilerledi. Her zaman böyleydi Elife hanım, ne zaman üzülse, hava ne denli sıcak olursa olsun üzerine bir battaniye çeker, uyumak isterdi. Sabah kahvaltı hazırladığını görmüştü Şirin, ama yediğinden emin değildi.
“Anne,” dedi baş ucunda dururken “Uyuyor musun?”
Kızının sesini duyunca gözlerini güçte olsa araladı kadın, adeta gözbebeklerine kadar kan çanağıydı. Suçlu hissediyordu kendini kızına karşı, oğlu için de üzülüyordu apayrı. Üzüntüsü ve sıkıntısı bedenini hunharca yoruyor, adım atacak mecali dizlerinde bulmasına bir türlü izin vermiyordu.
