Kapı, her zamanki gibi bir tıkla açılmadı. Anahtar dönerken çıkan o takırtı, evin içindeki sessizliğe çarptı. Sanki içeride biri uyuyormuş da, “sessiz ol” der gibi yankılandı. Sahra bir an durdu. Nefes aldı. Sonra tuttuğu nefesi geri vermedi. Kapıyı itip içeri girdiğinde, evin havası ona öylece çarptı. Yoğun… ama tanıdık. Lavanta kolonyası, yanan bir zamanlar sönmemiş gibi duran mumların dumanı, bir de mutfağın derin köşelerinde kalan o yanık soğan kokusu.
Annesinin eviydi burası. Ve artık onun yokluğunun evi.
Ayakkabılarını çıkardı. Halıya bastığında yumuşaklık değil, bir soğukluk hissetti. Her şey yerli yerindeydi. Belki biraz fazla düzgün. Belki biraz fazla dokunulmamış. Ocağın üstündeki çaydanlık hâlâ oradaydı. Salondaki yastıklar muntazam dizilmişti. Battaniye koltuğun ucuna kıvrılm
