Gecenin ilerleyen saatlerinde, şişenin sonuna yaklaşmış iki kız kahkahalar içinde oturuyordu masanın ucunda. Annem öldüğünden beri bu evde ilk defa böyle içten bir kahkaha yükseliyordu. İçimde bir yer, uzun zamandır ilk kez gevşemişti.
Ebru yerinden kalktı, müziğin sesini biraz daha açtı ve sendeleyerek yanıma gelip elimden tuttu.
“Ebru, yavaş... düşeceksin şimdi,” dedim hafif gülerek.
“Boşver düşersem düşeyim! Hadi kalk, dans edeceğiz!” diye bağırdı.
“Hayır ya... istemiyorum,” desem de dinlemedi tabii. Kolumdan çekiştire çekiştire kaldırdı beni.
Kendimizi müziğin ritmine kaptırmış dans etmeye başladık. O an sanki annem bir yerden bizi izliyordu ve benim gülümsemem, onu da mutlu ediyordu... öyle hissettim bir an.
Sonra masada duran telefonun ekranı parladı. Gözüm kayınca Buğra’nın is
