Sabah, şehir henüz uyanmamıştı.Perdeden sızan gri ışık, odanın köşelerini usulca boyarken, o tanıdık sesi yine duydu:
“Akşama kadar yatacak mısın, hadi kalk artık...”
Sahra gözlerini araladı. Saçını okşayan annesini gördü.
“Annee...” diye fısıldadı.
Beyninin ona yine oyun oynadığını biliyordu. Ama artık delirmekten korkmuyordu. Sadece… annesinin yanında olduğu o his… o sıcaklık...
Hiç gitmemiş gibiydi. Var oluşu yeterdi. Sahra gözlerini kapattı. Annesi saçlarını okşamaya devam ediyordu.O anın içinde kalmak istedi. Sonra, ağırlaşan göz kapaklarıyla, kendini uykunun derinliğine bıraktı. Sanki bir uçurumdan düşüyormuş gibi hissetti. İrkildi.
Gözlerini açtığında annesi yoktu. Yanında sadece sessizlik vardı. Telefonunu eline aldı. Saate bakmak isterken cevapsız aramaları fark etti. Babası
