Doktor kısa bir sessizliğin ardından kibarca sordu:
“Annenizle ilişkiniz nasıldı Sahra Hanım?”
Sahra gözlerini yere indirdi.
Bir an cevap vermedi.
Sonra omuzları hafifçe oynadı.
“Yakındık,” dedi. “Çok yakındık... ama sanki aynı evde yaşarken bile hep biraz özlerdim onu. Garip, değil mi?”
Doktor başını salladı, not almadı.
Sadece dinliyordu.
“O hep... güçlüydü. Sessizce güçlü. Hayatın ağırlığını gülümseyerek taşıyan insanlardandı. Ben küçükken... annemin ağladığını da çok fazla görmedim.”
“Peki siz ağladığınızda?” diye sordu doktor.
Sahra gözlerini kaçırdı.
“Yanımda olurdu. Ama susmamı isterdi. ‘Ağlamak güzeldir ama çok kalma içinde,’ derdi.”
Derin bir nefes aldı Sahra.
“Şimdi içimde kaldığıyla kaldım.”
Doktor bu kez nazikçe konuyu değiştirdi:
“Buğra’dan biraz bahsetmek ister
