***
(Bu bölümü ben bu müziği dinleyerek yazdım. Sizde onla okursanız çok mutlu olurum, keyifli okumalar: Jacob’s piano - Mariage d’Amour)
***
Genç kadından henüz bir tepki yoktu ama uyumadığını biliyordu. “Beni… bırakmayacaksın değil mi?”
Çiçek yavaşça arkasına döndü. Biraz şaşkınlıkla “Niye seni bırakayım Alpay?” diye sordu.
İkiside birbirlerine bakıyordular şimdi. Sessizlik uzadıkça uzadı. Sonunda genç adam yavaşça karısından uzaklaşarak gözlerini tavana dikti. Derin bir nefes çekti ciğerlerine. Sanki anlatmak istediği şeyler tavanda yazılıydı. “Ben,” dedi sonunda. “Bilmiyorum Çiçek… hayatım… senle bambaşka bir hal aldı. Senin yanında olmak bana gerçekten evim olduğu hissini veriyor. Tuhaf bir şekilde hiç olmadığım kadar mutluyum.”
“O zaman sorun ne Alpay?”
Genç adam ağır hare
