“İstersen bir kafeye gidelim. Güzelce atıştıralım. Sonra da ne yapacağımıza karar veririz. Ne dersin?” diye sordu eşine bakarak.
Çiçek’in gözleri heyecanla irileşmişti. Hiç eve gitmek istemiyordu. Neden bilmiyordu ama gününü kocasıyla geçirmek güzel ve eğlenceli olmuştu. İçini his hissetmediği bir huzur kaplamıştı. Hemen başını sallayarak “Olur isterim..” dedi çocuksu bir neşeyle. Kendine engel olamıyordu. Sürekli gülümseyerek kocasının yüzüne bakıyordu. Onun bu ışık saçan gülümsemesi Alpay’ın da gülümsemesine neden oluyordu.
“Niye sürekli gülümsüyorsun?” diye sordu birden adam.
“Gülümsemem seni rahatsız mı ediyor..?” Çiçek bunu ciddi anlamda sormuştu çünkü Alpay’ın bir anda ciddileşen yüz ifade nedense onu germişti. Niye bu adamın bir saniyesini diğerine uymuyordu. “Çok mu fazla gülüy
