2018, Aralık
"Bazen," dedi Can ameliyathanenin kapısının önündeki koltuklarda bir başına oturan Elif'in yanına yerleşirken. "Sadece bekleriz Elif." Dönüp baktı ona Elif. Hemen gelir sanırken geç kalışına canı sıkılmıştı. Beklerken yorulmuştu, geleni geçeni de benzetememişti ona. İnsanlar, hiç kimse Can'ın suretine benzemiyordu. "Çok trafik var bu şehirde. Ankara'ya dönsem keşke."
Keşkesine katılmadı Elif. Nereye giderse gitsin onunla gelecekler vardı. Geri kalmış gibi yapıp gömleğinin cebine, ceketinin astarına takılıp görünmez adamcılık oynayanlar vardı.
"Ne zaman girdi içeri?"
"On dakika oldu. Umarım yaşar bebek. Zor dedi doktor." Sonra neyi umduğunu düşündü. Babasız, annesinin akıbeti belirsiz bir bebek için ettiği duayı anlamsız buldu düşündükçe de. Başını önüne çevirdi yeniden.
"
