2007, Mayıs
Feray Abla, çocukmuşum gibi tuttu elimden. Kapının önünden bir taksiye bindik. Can'ın kuzeni, Feray Abla'nın yeğenine doğru yola çıktık. Karı koca avukatlardı, Tandoğan'da bir ofisleri vardı. Feray Abla onların misafiri olacaktı, o gidene dek ben de yanında kalırdım. Hiç itiraz etmedim. Yeğeninin adı Özgül'dü, kocasının adı da Çetin. Güler yüzlü ama bu durumlarına tezat bir mesafeleri olan insanlardanlardı. Meyveli soda şişesi önümde sıkıcı bir iki saat geçirdim orada. Hep birlikte ne öğlen ne akşam diyebileceğim bir saatte dışarıda, bir üniversite kampüsünü gören lokantalardan birinde yemek yedik. Az yedim! Kendimi itilmiş, dışlanmış ve zavallı hissetmekten alamıyordum. Feray Abla bana sahip çıkmak, kendimi iyi hissetmem amaçlı gelmişti belki ama kafi gelmiyordu işte. Yemekte
