2018, Aralık
Elleri dizlerinin üzerinde, başı önünde, solgun, mutsuz, çoktan pes etmiş, derin düşüncelere dalmış bir halde öylece oturuyordu Elif. Yanı başına kadar gelen Can'ı hiç fark etmedi ve "Merhaba!"dediğinde sıçradı. Can bu dalgınlığın farkında oturduğu yerin bitişiğine aralarına bir boşluk bırakarak yerleşti. Boş gözlerle baktı ona Elif.
"Korkuttun beni."
"Dalmışsın." Kaçırdı gözlerini çok sürmeden ve döndü yine dizlerinin üzerine bakmaya. "Burada böyle bekleyince ablan daha hızlı iyileşmeyecek biliyorsun değil mi?" Cevap vermedi, hiç duymamış gibiydi. "Birileri gelmiş ablanı sormaya, senden hemen önce." Ancak çekebilmişti dikkatini, kaldırdı başını ve baktı bir kez daha ona. Ne kadar güzel gözleri olduğunu söyledi ona sessizce. "Ziyaretçisi var mı yok mu diye sormuşlar? Bilgi
