Apartmanın iki kişilik o rustik asansörüyle Melike'nin oturduğu üçüncü kata çıkarkan kendimi bir ateş kapsülünün içinde gibi hissediyordum. Konuşmuyorduk ama soluk alışverişlerimiz oldukça gürültülüydü. Nihayet kata geldiğimizi duyuran klasik ding sesi geldiğinde ise kendimi toparlamam kolay olmadı. Ancak, kapıyı açıp geçmem için bana fırsat veren Levent, oldukça rahat görünüyordu. Arabadan inmeden anahhtarımı çıkardığım için kendimi ciddi manada tebrik etmem gerekiyordu çünkü bu heyecanla onları bulup çıkarmam pek de mümkün gözükmüyordu.
- Geç lütfen, rahatına bak. Salon bu tarafta.
- Tamam. Böyle geçiyorum değil mi?
- Hı hı... Kahveni hemen almak ister misin yoksa...
- Yok hiç acelesi yok.
- Tamam öyleyse, oturalım.
Arkadaşlarının ayarlamasıyla bir araya gelip de ilk randevusuna ç
