Turan
Lale’nin benden uzaklaştığını düşündüğümde, ilk başta bunu kendime bile itiraf edemedim. Sadece işleriyle daha fazla ilgilendiğini, işine daha çok odaklandığını düşündüm. Kendini toparladığını… İyi olduğunu…
Ama sonra fark ettim ki bu, kendini toparlamaktan çok, beni hayatından çıkarmaktı.
Önceleri ne kadar inat etse de, ne kadar mesafeli durmaya çalışsa da, gözlerinde hep bir şeyler olurdu. Benden kaçırdığı o bakışlar, istemsizce yaptığı küçük mimikler, en ufak bir şey söylediğimde bir anlığına bile olsa yüzüne yansıyan duygular… Hepsi gitmişti.
Eskiden ben ne yaparsam yapayım, bir şekilde benden etkilenirdi. Ama şimdi? Sanki hiç var olmamışım gibi davranıyordu.
Ve işte bu… Delirmem için yeterliydi.
İlk başta kontrol etmeye çalıştım. Kendi kendime dedim ki: “Turan, saçmalama.
