Turan
Gece… İçimde tuhaf bir huzursuzluk vardı. Saat kaç olursa olsun, Lale’nin zihnimde dolaştığını inkar edemezdim. Onun mesafeli tavrı, gülerken bile içindeki buz gibi soğukluk, kendini geri çekişi… Delirtiyordu.
Arabaya atlayıp şehirde bir tur atmak istemiştim ama nerede durduğumu fark ettiğimde, direksiyonun başında öylece kalakaldım.
Lale’nin apartmanının önündeydim.
Öfkeyle direksiyonu sıktım. Bunu neden yaptığımı bilmiyordum, ya da biliyordum ama kendime itiraf etmeye yanaşmıyordum. Orada öylece durup ne yapacağımı düşünürken, apartmanın girişinde gördüğüm şey kalbimin midyesini sıkıştıran bir el gibi kavradı.
Lale, kapının önünde durmuş, telefonuna bakıyordu. Sonra başını kaldırdı ve tam karşısındaki adamla konuşmaya başladı.
Kimdi o adam?
Elleri istemsizce yumruk oldu. Ada
