Turan
Lale, her zaman olduğu gibi sessizdi. Onun o soğuk tavırları... Beni anlamadığını bilmek, içimi parçalıyordu. Herkesin içinde gülerken, sanki bir buzdan duvarla çevrilmiş gibi yalnız hissediyordum. Bu mesafeyi her geçen gün daha da hissediyordum. Ne zaman ona bir adım atsam, sanki o adım beni biraz daha uzaklaştırıyordu. Sadece onun bana doğru gelmesini beklemek istiyordum ama o gelmiyordu.
Onun içindeki mesafe... Bunu kabul edemiyorum. Gerçekten edemiyorum.
Ne kadar yaklaşsam da, o hep bir adım geri çekiliyordu. Onunla birlikte olmak, onunla konuşmak, bir şeyler paylaşmak istiyorum. Ama her şeyin üstüme geldiği bu anda, Lale’nin o soğuk bakışları, bana ne kadar zor olduğunu hatırlatıyor. Bir yanda onu çok istemek, diğer yanda kendi gururum... Her ikisi de, birbiriyle savaşıyor.
