Alparslan
ALPARSLAN Kapıyı açar açmaz annemin telaşlı ayak sesleriyle karşılandık. Yüzünde korkudan ve yoğun bir endişeden kaynaklanan derin çizgiler vardı. "Alparslan! Ceylin! Allahım şükürler olsun!" diye haykırdı ve iki koluyla birden üzerimize atlayarak bize sarıldı. Bir kolunu bana diğerini Ceylin’e dolamış sıkıca bağrına basıyordu. Üzerimize anında evin, yemeklerin ve huzurun o tanıdık kokusu sinmişti. "İyi misiniz? Herkes sağ salim değil mi? Babanız nerede, nasıl? Bir şey oldu mu? Haberleri izledim yüreğim ağzıma geldi." "Annem rahat ol" dedim sesimi mümkün olduğunca sakinleştirerek. Ona sımsıkı sarıldım; Ceylin de diğer yandan anneme yapışmıştı. "Sıkıntı yok. İkimiz de iyiyiz. Herkes iyi. Babam da hastanede duruma hâkim. Yaralı değil merak etme." Annem gözlerini kapatıp derin bir "Şükü
- Yazar
