Gözlerini açtığında göreceği ilk şeyin beyaz bir tavan olacağını düşünmemişti.
Havalandırma kanalına açılan delikli beyazlıkta gezdirdiği baygın bakışları yere inip etrafa bakındı.
Bu kez de uyanmıştı ha?
Bu kaçıncı yarasıydı acaba?
İçinden çıkmayı başardığı kaçıncı yangındı?
Yutkunarak derin bir soluk alıp yanında durmuş, koluna takılı serumla ilgilenen hemşireye seslenmek ister gibi boğazını temizledi.
"Yormayın kendinizi." dedi hemşire sakince.
"Yakınlarınız birazdan gelir." deyip dosyaya birkaç karalama yaptıktan sonra çıkmış, dediği gibi annesinin içeri fırlaması uzun sürmemişti.
"Sima." diye ismini bağırarak koşup yanına varmış:
"Çok şükür iyisin." derken elinin üstünü öpmeye başlamıştı.
Sibel hanımın gözlerinde gördüğü şey...
Annesi ağlamış mıydı?
Daha bu gün işin işten
