ÜÇ HAFTA SONRA...
Hayat devam ediyordu.
Defalarca kez başına vurula vurula anladığı şeyi, bir kez daha anladı Sima. Bu sefer ki acıtmamıştı. Fakat...
Nasıl hissettirir, hemen hemen hepiniz bilirsiniz. Tepeden tırnağa hayal kırıklıklarıyla doluydu.
Ruhunun her zerresi bu kırıklıktan sızan irinle yanıyordu. Hissettiği sancı önceki kadar ölümcül değildi belki ama -önceki de öldürmemişti ya- suçluluk duygusunu sivriltiyordu.
Yapmamalıydı.
Lanet olsun ki biliyordu.
O ladar büyük bir aptaldı ki, karşı koyamıyordu. Bu kadar güçsüz müydü gerçekten?
Her defasında dimdik durduğuna inanarak yoluna yürümüş, ama en olmayacak an yelkenlerinin sırılsıklam olmasına sebebiyet vermişti. Şimdi ise o ıslak yelkenlerle bir karış ilerleyememiş, karaya vurmuştu. Aslında ilk başlarda dibe battığını hisset
