Perdeler sonuna kadar kapalıydı. Azmina, akşam karanlığından yararlanarak duman bedeninde bahçeye süzülmüş, aptalların kaleye girmeye çalışmadıklarından yeniden emin olmuş ve herhangi bir tehlike görmediği için sıkılmış bir şekilde yemek salonuna dönmüştü.
Adze tek kişilik koltukta her zamanki gibi oturuyordu. O da sıkılmıştı. Beklemeyi sevmiyordu. Kendisini savaş çıkacağını söyleyerek çağırmış olan Ba’al’in, onlara söylemeden üç beş iblisle birlikte Hadda’ya haddini bildirdiği için kızgındı. Madem bu kadar basitti, neden bu kadar yaygara yapmıştı ki? Döndüğünde onunla görüşüp kalesine döneceğini söyleyecekti. Kendi başına takılabiliyorsa öyle devam edebilirdi.
“Sence artık onlara haber verebilir miyiz?” dedi Azmina. İki gündür odadan dışarı çıkmayan Wendy ve Efendisinden bahsediyordu.
