“Demek öyle sevgili çocuğum,” dedi Tanrıça kızı süzerken.
Kızın anlattıklarından sonra bile sorusuna cevap bulamamış gibiydi. Bakışları kuşku doluydu. Söylediği şeylerin hepsini zaten fark etmişti, biliyordu. Ama kokusunu aldığı, şüphelendiği ya da sebebini açıklayamadığı bir şekilde bildiği farklı bir şey daha vardı kızda. Fazlasıyla öfkeli, kötücül bir şey… Sebepsiz bir bedel arayışı gibi, saygısız bir küfür gibi, bencil bir intikam arzusu gibi… Bu koku kıza ait değildi üstelik. Diğerlerinin kanı gibi, mühürler gibi, yediği kalp gibi bedenine sonradan gelip yerleşmiş bir konakçıydı, parazitti.
Bir parazitin verdiği asıl zarar gözle görülecek kadar büyük olmadan fark edilemezdi. Kızdaki de böyleydi işte. Kendi kızlarının, kendisinin yakından hissettiği bu minik, silik arzuyu diğerleri h
