“Bak. Lütfen bak buna,” dedim.
Sözlerim kısık ama inatçıydı.
Elim, tam göğsünün hizasına kadar kalktı.
Bakmasını istedim. Bu sefer gerçekten bakmasını.
Turgay durdu. Yüzü bana döndü.
Gözlerinde yorgun bir gölge vardı.
Elini hafifçe kaldırdı.
Avucunu bana doğru tuttu.
“Bakın Doktor Hanım… Benim bunlarla uğraşacak ne vaktim ne enerjim var,” dedi.
Sesi soğuktu ama bu kez içinde bir bıkkınlık da vardı.
“Gerçekten başka bir mesele olursa, önemli bir şey olursa… bana gelin. Yardım ederim. Ama bu değil.”
Fotoğraf elimde kaldı.
Direnmek istedim.
Kolumu biraz daha kaldırdım.
“Turgay… Bu önemli. Bak ne olur… Bir kez bak. Hatırlayacaksın,” dedim.
Sözlerim dişlerimin arasından döküldü.
Turgay başını yana eğdi.
Bakışları revire değdi.
Sonra gözlerini bana indirdi.
“Lütfen Doktor Hanı
