Gecenin karanlığı şehri bir battaniye gibi sarmıştı. Demir’in arabaları, sessizce Serter Mert Kandemir’in malikanesinin önünde durdu. Motorlar kapandı, geriye sadece sert nefes alışları ve metal silahların şakırtısı kaldı. Demir, siyah montunun yakasını kaldırdı, gözlerini binanın karanlık pencerelerine dikti. Çenesindeki kaslar gergindi, gözlerinde ise buz gibi bir öfke parlıyordu.
Arkasındaki adamlara kısık ama kesin bir sesle emir verdi:
“Kapıyı sessiz açıyoruz. Kimse gereksiz ateş etmeyecek. Melis’i almadan buradan çıkmıyoruz.”
Adamlar başlarını sallayıp hazırlıklarını tamamladı. Birkaç saniye sonra demir kapının kilidi kırıldı, ağır kanatlar gıcırtıyla açıldı. İçeri girer girmez sessizlik yerini yankılanan ayak seslerine ve silahların tıkırtısına bıraktı.
Malikanenin geniş salonun
