Gözkapaklarım ağırdı, sanki beni sonsuz bir karanlığa çeken bir el, gözlerimin açılmasına engel oluyordu. Ama o karanlığın içinde bir ses… öyle tanıdık, öyle derinden gelen bir ses yankılanıyordu. “Lara… lütfen uyan.” Sesin sahibini yüreğimin en derininde hissediyordum. O çağırdıkça, içimde bir ışık belirdi. Karanlığı delip bana yol gösteren tek şey oydu.
Büyük bir çabayla gözlerimi araladım. Beyaz ışıklar, tavanın soğuk parıltısı gözlerimi yaktı. Gözlerim bulanık gördü önce. Neredeyim diye sormama gerek yoktu; o antiseptik kokusu, makinelerin keskin “bip” sesleri bana nerede olduğumu söylüyordu. Hastanedeydim.
Sonra, bulanıklığın arasından bir siluet seçtim. Başımı hafifçe çevirdim. Koltuğunda oturmuş, dirseklerini dizlerine dayamış, ellerini birbirine kenetlemişti. Başını öne eğmiş, yo
