Gülçin’le birlikte mutfağa girip akşam için hazırlık yaptık. Bana da iyi gelmişti mutfakta olmak. Kimseye belli etmemeye çalışsam da yaşadıklarımın etkisinden kurtulamamıştım. Hala üzerimde bir gölge varmış gibi hissediyordum. Kimse üzülmesin diye çabalıyordum ama Murat kâbusu peşimi bırakmıyordu. Savcıya vereceğim ifade için de çok fazla endişeliydim.
Bunları düşünmeyi bırakıp kendimi yaptığım kurabiyenin hamuruna verdim.
“Sence abarttık mı?” diyen Gülçin’e bakıp ne demek istediğini anlamaya çalışırken o da bir yandan bana gözleriyle yaptığımız şeyleri işaret ediyordu. Baktığımda gerçekten de abarttığımızı gördüm.
“Hakikaten ya, neremize yiyeceksek bütün bunları” dedim elimi belime koyup
“Neyse, yaptık bir kere. Yiyen birileri bulunur. En kötü ihtimal Çınar’a veririz”
“Evet, bak olab
