Bir telefon sesiyle uyandım gördüğüm rüyadan.
Oysa Cafer'in elleri sanki hala yüzümdeydi, söyledikleri kulaklarımda çınlıyordu.
Nasıl rüya olurdu?
Yanağımdan aşağıya süzülen yaşlarım mı kalmıştı bir tek benimle?
Gerçekçiliğini koruyan tek şey, göz yaşlarımdı ve bu çok ağır geliyordu bana.
Yeter ve Bahadır'ın geleceğini hatırladığımda, kendimi toparlamaya çalıştım.
Bu gidişle ben çok daha hasret kalacaktım ve Cafer gelmeyecekti.
Olsun, kıyamet kopmadan bir an önce gelse oda yeter bana... Beklerim.
Ertesi gün öğle vaktine doğru uyandığımda, aklıma ilk gelen planı uygulamak için Cihan'ı aradım.
"Cihan, eğer teklifin hala geçerliyse kabul ediyorum."
"Evet, Eda Hanım ve olmayan çocuğunuza baba buldum. Gazi Kayızade! Yarın akşam sahnede sana eşlik edecek yalnızca küçük bir düet. Öncesi
