Her insanın suratına taktığı, kimi zaman takmak zorunda kaldığı maskesi vardır.
Ben mesela; bir ömür insanların acıyan bakışlarından kaçmak için, mutluluk maskesiyle geziyorum. Sahte gülücükler dağıtıyor, mutlu olmak için ufacık bir şey bekliyorum.
Kimi zamanda beklemek yerine, maziye giderek kalbimde mühürlediğim o kısa mutluluk tablolarını seriyorum zihnimin en güzel köşelerine.
Bir şarkı söylüyorum mesela, bana Cafer'i unuttursun diye.
İçinde bir sözcük geçiyor ve ben yine Cafer'li anılarda gözyaşlarımla buluyorum kendimi. Bazı insanları yalnızlık korkutur, benim gibi.
Ama evime alabileceğim, benimle yaşayabilecek bir yakınım yok.
Sanırım dün gece söylediğim hamile yalanından sonra, küçükte olsa içimde büyüttüğüm ümidi yok ettim. Benimle yalnızlığımı paylaşacak kimsem olmayacak, b
